Հունգարիա/Շվեյցարիա/Գերմանիա
ՍԱՏԱՆԱՅԱԿԱՆ ՏԱՆԳՈ
439 րոպե
1994
Լասլո Կրասնահորկայիի գրքի հիման վրա ստեղծված ֆիլմը պատկերում է կոմունիզմի անկումից հետո աշխարհավեր միջավայրում ապրող փոքր, անգործունակ գյուղատնտեսական կոլեկտիվի անդամներին, որոնք անսպասելի ֆինանսական մեծ շահույթի պատճառով որոշել են հեռանալ իրենց գյուղից։ Մինչ մի քանի գյուղացի գաղտնի դավադրություն են կազմակերպում ամբողջ եկամուտը յուրացնելու համար, մի խորհրդավոր կերպար, որը վաղուց մեռած էր համարվում, վերադառնում է գյուղ՝ ընդմիշտ փոխելով բոլորի կյանքի ընթացքը։
Ստեղծագործական կազմը
Պրոդյուսերներ՝ Դյորդյ Ֆեհեր, Յոաքիմ ֆոն Վայթինգհոֆ, Ռութ Վալդբուրգեր
Ռեժիսոր՝ Բելա Տար
Սցենարիհեղինակներ՝ Լասլո Կրասնահորկայի, Բելա Տար
Օպերատոր՝ Գաբոր Մեդվիդյ
Նկարիչ՝ Շանդոր Կալայի
Կոմպոզիտոր՝ Միհայ Վիգ
Հնչյունային ձևավորող՝ Դյորդյ Կովաչ
Մոնտաժող՝ Ագնես Հրանիցկի
Դերերում. Միհայ Վիգ, Պուտի Հորվատ
Արտադրությունը՝ Mozgókép Innovációs Társulás és Alapítvány
Մրցանակներ
«Կալիգարի» մրցանակ, Բեռլինի ՄԿՓ, 1994, «Ոսկեդար» մրցանակ, Բրյուսել, 1994, Փորձարարական ֆիլմի մրցանակ, Կինոքննադատների ազգային ընկերության մրցանակաբաշխություն, ԱՄՆ, 1995
Ստեղծագործական կազմը
Պրոդյուսերներ՝ Դյորդյ Ֆեհեր, Յոաքիմ ֆոն Վայթինգհոֆ, Ռութ Վալդբուրգեր
Ռեժիսոր՝ Բելա Տար
Սցենարիհեղինակներ՝ Լասլո Կրասնահորկայի, Բելա Տար
Օպերատոր՝ Գաբոր Մեդվիդյ
Նկարիչ՝ Շանդոր Կալայի
Կոմպոզիտոր՝ Միհայ Վիգ
Հնչյունային ձևավորող՝ Դյորդյ Կովաչ
Մոնտաժող՝ Ագնես Հրանիցկի
Դերերում. Միհայ Վիգ, Պուտի Հորվատ
Արտադրությունը՝ Mozgókép Innovációs Társulás és Alapítvány
Մրցանակներ
«Կալիգարի» մրցանակ, Բեռլինի ՄԿՓ, 1994, «Ոսկեդար» մրցանակ, Բրյուսել, 1994, Փորձարարական ֆիլմի մրցանակ, Կինոքննադատների ազգային ընկերության մրցանակաբաշխություն, ԱՄՆ, 1995
Բելա Տար (1955 - 2026)
Կարիերան սկսել է 16 տարեկանում որպես սիրող կինոռեժիսոր։ Հետագայում աշխատել է Balázs Béla կինոստուդիայում՝ հունգարական փորձարարական կինոյի ամենակարևոր արվեստանոցում, որտեղ էլ կայացել է նրա լիամետրաժ ռեժիսորական դեբյուտը։ 1977-1981 թթ․ եղել է Բուդապեշտի թատրոնի և կինոյի ակադեմիայի ուսանող։ 1981–ին դարձել է Társulás կինոստուդիայի հիմնադիրներից, իսկ ստուդիայի փակումից հետո՝ 1985–ից, աշխատել է որպես անկախ կինոռեժիսոր։ 1989-1990 թթ․ ապրել է Բեռլինում որպես DAAD գեղարվեստական ծրագրի հյուր, իսկ 1990-2011 թթ․ եղել է Բեռլինի գերմանական կինոյի և հեռուստատեսության ակադեմիայի դոցենտ։ 1997–ին դարձել է Եվրոպական կինոակադեմիայի անդամ։ 2003–ին հիմնել է TT Filmműhely-ն՝ անկախ կինոարվեստանոց, որը ղեկավարել է մինչև 2011–ը։ Հենց TT Filmműhely-ն էլ արտադրել է Տարի վերջին ֆիլմերը, իսկ նա դարձել է այլ ուշագրավ կինոռեժիսորնների ֆիլմերի պրոդյուսերը։ 2012–ին հիմնել է Սարաևոյի Film.factory միջազգային կինոդպրոցը։ Մինչև 2016–ը եղել է ծրագրի ղեկավարն ու պրոֆեսորը։ Հրավիրյալ պրոֆեսոր է եղել նաև մի քանի կինոակադեմիայում։ 2017–ին Ամստերդամի Eye կինոթանգարանում կազմակերպել է «Մինչև աշխարհի վերջը» ցուցահանդեսը, որը կինոյի, թատերական դեկորների և ինստալացիայի համակցում էր։ Տարը Հունգարիայի կինոռժիսորների ընկերակցության նախագահն էր, Սեչենիի անվան գրականության և արվեստի ակադեմիայի անդամ, արժանացել է արվեստագետների համար ամենահեղինակավոր հունգարական պարգևին՝ Կոշուտի անվան մրցանակին, և հունգարացի կինեմատոգրաֆիստերի համար սաահմանված՝ Բելա Բալաշի անվան մրցանակին։ Արվեստի և գրականության շքանշանի ասպետ է, պարգևատրվել է մի շարք նշանավոր ազգային ու միջազգային պարգևներով, պատվավոր դոկտորի կոչումներով և վաստակը նշանավորող մրցանակներով։
Ֆիլմացանկ
Ընտանեկան բույն (1977), «Մագնեզիտ» հյուրանոցը (կ/մ, 1978), Օտարականը (1980), Պանելային տան մարդիկ (1982), Մակբեթ (հ/ֆ, 1982), Աշնանային ալմանախ (1984), Նզովք (1987), Քաղաքային կյանք («Վերջին նավը» նովելը, կ/մ, 1989), Սատանայական տանգո (1994), Ուղևորություն հարթավայրում (կ/մ, 1995), Վերքմայստերի հարմոնիաները (2000), Նախաբան (կ/մ, 2004), Լոնդոնցի մարդը (2007), Թուրինյան ձին (2010):
Կարիերան սկսել է 16 տարեկանում որպես սիրող կինոռեժիսոր։ Հետագայում աշխատել է Balázs Béla կինոստուդիայում՝ հունգարական փորձարարական կինոյի ամենակարևոր արվեստանոցում, որտեղ էլ կայացել է նրա լիամետրաժ ռեժիսորական դեբյուտը։ 1977-1981 թթ․ եղել է Բուդապեշտի թատրոնի և կինոյի ակադեմիայի ուսանող։ 1981–ին դարձել է Társulás կինոստուդիայի հիմնադիրներից, իսկ ստուդիայի փակումից հետո՝ 1985–ից, աշխատել է որպես անկախ կինոռեժիսոր։ 1989-1990 թթ․ ապրել է Բեռլինում որպես DAAD գեղարվեստական ծրագրի հյուր, իսկ 1990-2011 թթ․ եղել է Բեռլինի գերմանական կինոյի և հեռուստատեսության ակադեմիայի դոցենտ։ 1997–ին դարձել է Եվրոպական կինոակադեմիայի անդամ։ 2003–ին հիմնել է TT Filmműhely-ն՝ անկախ կինոարվեստանոց, որը ղեկավարել է մինչև 2011–ը։ Հենց TT Filmműhely-ն էլ արտադրել է Տարի վերջին ֆիլմերը, իսկ նա դարձել է այլ ուշագրավ կինոռեժիսորնների ֆիլմերի պրոդյուսերը։ 2012–ին հիմնել է Սարաևոյի Film.factory միջազգային կինոդպրոցը։ Մինչև 2016–ը եղել է ծրագրի ղեկավարն ու պրոֆեսորը։ Հրավիրյալ պրոֆեսոր է եղել նաև մի քանի կինոակադեմիայում։ 2017–ին Ամստերդամի Eye կինոթանգարանում կազմակերպել է «Մինչև աշխարհի վերջը» ցուցահանդեսը, որը կինոյի, թատերական դեկորների և ինստալացիայի համակցում էր։ Տարը Հունգարիայի կինոռժիսորների ընկերակցության նախագահն էր, Սեչենիի անվան գրականության և արվեստի ակադեմիայի անդամ, արժանացել է արվեստագետների համար ամենահեղինակավոր հունգարական պարգևին՝ Կոշուտի անվան մրցանակին, և հունգարացի կինեմատոգրաֆիստերի համար սաահմանված՝ Բելա Բալաշի անվան մրցանակին։ Արվեստի և գրականության շքանշանի ասպետ է, պարգևատրվել է մի շարք նշանավոր ազգային ու միջազգային պարգևներով, պատվավոր դոկտորի կոչումներով և վաստակը նշանավորող մրցանակներով։
Ֆիլմացանկ
Ընտանեկան բույն (1977), «Մագնեզիտ» հյուրանոցը (կ/մ, 1978), Օտարականը (1980), Պանելային տան մարդիկ (1982), Մակբեթ (հ/ֆ, 1982), Աշնանային ալմանախ (1984), Նզովք (1987), Քաղաքային կյանք («Վերջին նավը» նովելը, կ/մ, 1989), Սատանայական տանգո (1994), Ուղևորություն հարթավայրում (կ/մ, 1995), Վերքմայստերի հարմոնիաները (2000), Նախաբան (կ/մ, 2004), Լոնդոնցի մարդը (2007), Թուրինյան ձին (2010):
ԼՈՒՍԱՆԿԱՐՆԵՐ/ԹՐԵՅԼԵՐ
