Մարիամը քսան տարեկանում փախել է Իրանից՝ ոչխարի մորթով փաթաթված, Իրանի և Թուրքիայի լեռնային սահմանը հատող հոտի մեջ պահ մտած։ Հեղափոխությունը նոր էր հաղթանակել, և քաղաքականապես ակտիվ նրա ընկերները բանտարկվել էին կամ մահապատժի ենթարկվել։ Մարիամի ընտանիքը որոշել էր ամեն գնով փրկել նրան։ Մարիամը, լքելով Իրանը, այլևս չվերադարձավ։ Իրանի ընկերների օգնությամբ նա տեսախցիկներ է տեղադրում այն ​​տանը, որտեղ դեռ ապրում են ծնողները. թրթռուն կապ անցյալի հետ, որն արտապատկերվում է նրա ամերիկյան տան էկրանին։ Երբ Իրանում ինտերնետն անջատվում է, պատկերները քարանում կամ անհետանում են՝ խզելով Մարիամի կապը հայրենիքի հետ։ Անցյալն ու ներկան միաձուլվում են և մշուշվում։ Պոետիկ և հուզիչ մի պատմություն աքսորի, հիշողության և այն վայրերի հետ ունեցած թաքուն կապերի մասին, որտեղ այլևս հնարավոր չէ վերադառնալ, վայրեր, ուր կարելի է վերադառնալ միայն երազներում տեխնոլոգիայի և կարոտի միջոցով։

Ստեղծագործական կազմը
Պրոդյուսերներ՝ Ֆիրուզե Խոսրովանի, Ֆաբիեն Գրինբերգ, Բարդ Քյուգե Ռունինգ, Անդրեա Սեգրե, Ջուլիա Կամպանյա
Ռեժիսորներ՝ Մորթեզա Ահմադվանդ, Ֆիրուզե Խոսրովանի
Սցենարի հեղինակներ՝ Ֆիրուզե Խոսրովանի, Մորթեզա Ահմադվանդ
Օպերատոր՝ Մոհամադ Հադադի
Կոմպոզիտոր՝ Քրիստոֆ Ռեզաի
Հնչյունային ձևավորող՝ Էնսիե Մալեքի
Մոնտաժող՝ Սոլմազ Էֆթեխարի
Արտադրությունը՝ Fifi Film, Antipode Films, ZaLab Film, Rai Cinema

Մրցանակներ
Հատուկ հիշատակում՝՝ «Կինո և արվեստ» մրցանակ, «Հեղինակների օրեր», Վենետիկի ՄԿՓ, 2025, Envision մրցույթի լավագույն ֆիլմ, Ամստերդամի վավերագրական կինոյի ՄՓ (IDFA), Նիդերլանդներ, 2025, «Ոսկե հրեղեն թռչուն» մրցանակ, Հոնկոնգի ՄԿՓ, 2026

Մորթեզա Ահմադվանդ
Մորթեզա Ահմադվանդը Թեհրանում հաստատված մուլտիմեդիա արվեստագետ է և կինոռեժիսոր։ Ավարտել է Թեհրանի համալսարանը նկարչության մագիստրոսի աստիճանով: Նկարչության և քանդակի ոլորտում փորձ ձեռք բերելով՝ գործունեությունը զարգացել է տեսաարվեստի և ինստալացիաների ուղղությամբ՝ պահպանելով իր նկարչական հենքի տեսանելի հետքերը: Վերջին տասնամյակում ուսումնասիրել է տեսողական արվեստի և կինոյի հատման կետերը՝ զբաղվելով այնպիսի թեմաներով, ինչպիսիք են ինքնությունը, հիշողությունը և մշակութային համակեցությունը: Նրա «Թռիչք» տեսաինստալացիան Փարիզի Պոմպիդու կենտրոնի մշտական ​​հավաքածուի մասն է կազմում: 2020–ին եղել է «Ընտանեկան ռենտգեն» ֆիլմի գեղարվեստական ղեկավարը: Ահմադվանդի «Դառնալով» ինստալացիան 2019–ին ներկայացվել է Վենետիկի բիենալեի «Կայծը դու ես» խմբակային ցուցահանդեսում՝ հաստատելով նրա մշակական նվիրվածությունը պատումի պոետիկ և միջառարկայական ​​ձևերին։

Ֆիլմացանկ
Թռիչք (կ/մ, 2009), Կյանք (կ/մ, 2010), Անվերնագիր (կ/մ, 2011), Խորանարդ (կ/մ, 2012), Անցյալ․ ապառնի․ շարունակական (վավեր., 2025):

Ֆիրուզե Խոսրովանի
Թեհրանում ծնված Ֆիրուզե Խոսրովանին 2002–ին ավարտել է Միլանի Բրերա գեղարվեստի ակադեմիան։ Իրան վերադառնալուց հետո լրագրության մագիստրոսի աստիճան է ստացել և համագործակցել իտալական տարբեր թերթերի ու հանդեսների հետ։ Նրա կարիերան վավերագրության ասպարեզում սկսվել է 2004–ին «Կյանքի գնացք»–ով։ 2007–ին նկարահանել է «Նախնական մոնտաժ» վավերագրական ֆիլմը Թեհրանի խանութների ցուցափեղկերում խեղված մանեքենների մասին։ Ֆիլմն արժանացել է 13 միջազգային մրցանակի։ 2008–ին նրա «Խզում» տեսաինստալացիան ներկայացվել է Միլանի տրիենալեում: 2010–ին Խոսրովանին նկարահանել է «Հազար ու մի Իրան» ֆիլմը՝ ուսումնասիրելով Իրանի ընկալումներն արտերկրում: Մասնակցել է «Հայելի, իմ հայելի» (2011) և «Արևելքի արխիվ» (2012) միջազգային համատեղ ֆիլմերին, որոնք ստեղծվել են Asiatica Film Mediale–ի և Լուչե ինստիտուտի կողմից: 2014–ին Խոսրովանին նկարահանել է «Մասնագիտությունը՝ վավերագրող» իրանական կինոալմանախի դրվագներից մեկը: Նույն թվականին կյանքի է կոչել «Պարտականության տոնակատարություն» վավերագրական ֆիլմը կրոնական արարողության մասին, որն իննամյա աղջիկներին ծանոթացնում է իսլամի սկզբունքներին: Բարձր գնահատականի արժանացած նրա «Ընտանեկան ռենտգեն» կինոնկարը (2020) արժանացել է 34 մրցանակի, որոնցից երկուսը վաստակել է Ամստերդամի վավերագրական կինոյի ՄՓ–ում (IDFA): 2022–ին Խոսրովանին դարձել է Ամերիկյան կինոակադեմիայի անդամ:

Ֆիլմացանկ
Կյանքի գնացք (կ/մ, 2004), Նախնական մոնտաժ (կ/մ, 2007), Հազար ու մի Իրան (մ/մ, 2010), Հայելի, իմ հայելի (համատեղ ֆիլմ, 2011), Արևելքի արխիվ (համատեղ ֆիլմ, 2012), Մասնագիտությունը՝ վավերագրող (ալմանախ, 2014), Պարտականության տոնակատարություն (մ/մ, 2014), Ընտանիքի ռենտգեն (վավեր., 2020), Անցյալ, ապառնի, շարունակական (վավեր., 2025):