Շոտլանդական ծագումով անգլիացի կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր և սցենարիստ Կարիերան սկսել է որպես վավերագրող` թողարկելով և նկարահանելով բազմաթիվ մրցանակակիր ֆիլմեր: 2016-ին օպերային բեմադրիչ է եղել Գերմանիայում: Նրա գործերի թվում են «Ֆանխիո» (1975), «Հրե անվակառքեր» (1981, չորս «Օսկար», ներառյալ լավագույն կինոնկարի համար, Բրիտանական կինոակադեմիայի մրցանակ լավագույն կինոնկարի համար), «Գրեյսթոուք. կապիկների տիրակալի՝ Տարզանի լեգենդը» (1984, ներկայացվել է չորս «Օսկար»-ի), «Հեղափոխություն» (1985), «Մոլորված հրեշտակներ» (1989, ներկայացվել է Կաննի ՄԿՓ-ի «Ոսկե արմավենու ճյուղին»), «Իմ հեռավոր կյանքը» (1999), «Ես երազում էի Աֆրիկայի մասին» (2000, Կաննի ՄԿՓ-ի եզրափակիչ ֆիլմ), «Խանգարում» (2011, 70 րոպեանոց վավերագրություն BBC4-ի պատվերով), «Ալտամիրա» (2016) ֆիլմերը:

Ծնվել է 1981-ին Սեսարում (Կոլումբիա): Ավարտել է Կոլումբիայի ազգային համալսարանի կինոյի և հեռուստատեսության բաժինը: 21 տարեկանում չորս մրցանակակիր կարճամետրաժ ֆիլմ ստեղծելուց հետո սեփական սցենարով նկարահանել է «Թափառող ստվերներ» իր առաջին լիամետրաժ ֆիլմը, որն արժանացել է Սան Սեբաստիանի, Թուլուզի, Մար դել Պլատայի, Տրիեստի, Հավանայի, Կիոտոյի, Կարթախենայի, Սանտյագոյի և Վարշավայի ՄԿՓ-երի մրցանակին, ներկայացվել ավելի քան 60 կինոփառատոնում (Թրայբեքա, Լոկառնո, Սեուլ, Պեզարո, Սիեթլ, Համբուրգ, Կալկաթա, Ռիո դե Ժանեյրո, Ստամբուլ, Գվադալախարա և այլն): Գեռայի երկրորդ ֆիլմը՝ «Քամու ճամփորդությունները», 2009-ին ընդգրկվել է Կաննի ՄԿՓ-ի «Հատուկ հայացք» ծրագրի պաշտոնական մրցույթում: Ֆիլմն էկրան է բարձրացել 17 երկրում և ցուցադրվել 90 ԿՓ-ում, ընդ որում՝ Թորոնթոյում, Ռոտերդամում, Սան Սեբաստիանում, Հոնկոնգում, Երուսաղեմում ու Լոնդոնում, մրցանակների արժանացել Կաննում, Սանտա Բարբարայում, Մալագայում, Սանտյագոյում, Բոգոտայում և Կարթախենայում:

Ծնվել է 1966-ին: Ճարտարագիտական կրթություն ստանալով` Սվերդլովսկի (այժմ՝ Եկատերինբուրգ) գործարանում աշխատել է տիեզերական պաշտպանությանն առնչվող նախագծերում: 1990-ին դարձել է Սվերդլովսկի պետական կինոստուդիայի պաշտոնական տնտեսագետը, ապա` տնօրենի տեղակալը: 2000-ից գլխավորել է ստուդիայի արտադրական բաժինը և մասնակցել ավելի քան ութսուն ֆիլմի արտադրությանը: Դրամատուրգիա է ուսանել է Մոսկվայի Համառուսաստանյան պետական կինոինստիտուտում (ВГИК) և հեղինակել աշխարհի տարբեր փառատոներում մրցանակների արժանացած վավերագրական ֆիլմերի սցենարներ: 2004-ից «Փետրվարի 29» կինոընկերության համասեփականատերն է, ռեժիսորն ու գլխավոր պրոդյուսերը: Ներկայումս ապրում և աշխատում է Եկատերինբուրգում: Եվրոպական կինոակադեմիայի, Ասիա-խաղաղօվկիանոսյան կինոակադեմիայի, Ռուսաստանի կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ է:

17-26 տարեկանում պահեստի ու բեռնամբարձիչի վարորդ է աշխատել, կռունկի օպերատոր, մեքենաշինական, պողպատաձուլական և պահածոների գործարանների բանվոր: Կինոկարիերան սկսել է 1973-ին՝ որպես Սան Ֆրանցիսկոյի Cine Manifest արմատական կինոխմբի անդամ: Նրա առաջին՝ «Վերուվար, կողքի ու ցած» խաղարկային ֆիլմի վերականգնված տարբերակը վերջերս ցուցադրվեց Նյու Յորքի Կինոանթոլոգիայի կենտրոնում: Քորը մեծ փորձ ունի թե՛ խաղարկային, թե՛ վավերագրական կինոյում: Նա «Ուոլդո Սոլթ. սցենարիստի ուղին» լիամետրաժ վավերագրության սցենարի հեղինակն ու ռեժիսորն է (Ռոբերտ Հիլմանի հետ): Ֆիլմը 1991-ին ներկայացվել է ամերիկյան կինոակադեմիայի «Օսկար» մրցանակին: Քորն իր սցենարով նկարահանել է նաև «Անապատի ծաղիկը» կինոդրաման (Ջոն Վոյթի և Աննաբեթ Գիշի մասնակցությամբ), որը 1986-ին ներկայացվել է Կաննի ՄԿՓ-ի պաշտոնական ծրագրում: Նա եղել է «Դարհեմի ցուլը», «Քոբ» մեծակտավ կինոկտավների երկրորդ ռեժիսորը, «Փրեֆոնթեյն», «Երբեք չկանչես գայլին», «Վայրի վարդը» ֆիլմերի սցենարների հեղինակը կամ համահեղինակը: Գրել է նաև հեռուստաֆիլմերի սցենարներ և նկարահանել հեռուստասերիալներ: Նրա վերջին վավերագրությունը` «Հավանայի ուրվական քաղաքը» (2015), փառատոնից փառատոն է անցել` շահելով Սևաստոպոլի վավերագրական կինոյի փառատոնի Հանդիսատեսի մրցանակը և Սիրակուզի ՄԿՓ-ի Բասել Շեհադեի անվան մրցանակը սոցիալական արդարության համար:

Ծնվելով 1979-ին՝ մեծացել է Նիդերլանդներում և Հարավային Աֆրիկայում: Կյանքի ծայրահեղ տարբերություններն արդեն վաղ տարիքից բացել են նրա աչքերը: Բայց, անկասկած, տնային տեսանկարահանումների մոլի սիրահար հոր ֆիլմերն էին առաջին սերմերը, որոնք հետագայում վերածվեցին կրքոտ սիրո կինոյի հանդեպ: Ֆասարթի առաջնեկը «Դոելի հրեշտակը» լիամետրաժ վավերագրությունն էր ոչնչացման վտանգի առաջ կանգնած մի բելգիական գյուղակի մասին: Պրեմիերան կայացավ Բեռլինալեում, այնուհետև ֆիլմը ցուցադրվեց աշխարհի ավելի քան հիսուն փառատոնում և բազմաթիվ միջազգային մրցանակների արժանացավ: 2015-ին Ֆասարթի «Ընտանեկան պատմություն» երկրորդ լիամետրաժ ֆիլմով բացվեց Ամստերդամի վավերագրական կինոյի ՄՓ-ը (IDFA), որտեղ նա իր գործերի համար ստացավ Իշխան Բեռնհարդ մշակութային հիմնադրամի վավերագրության հեղինակավոր մրցանակը: IDFA-ի ժյուրիի հատուկ մրցանակը շահելուց հետո ֆիլմն իր ուղին գտավ դեպի միջազգային տարբեր փառատոներ` բերելով բազում մրցանակներ: Վերջերս «Ընտանեկան պատմությունն» արժանացավ նաև Նիդերլանդների կինոակադեմիայի «Ոսկե հորթ» մրցանակին՝ որպես լավագույն լիամետրաժ վավերագրական ֆիլմ և ձեռք բերվեց Netflix ամերիկյան ընկերության կողմից միջազգային հեռարձակման համար: Variety հանդեսը Ֆասարթին «տասը դիտարժան վավերագրողներից մեկն» է կոչել: Կինոգործունեությանը զուգընթաց նա դասավանդում է միջազգային ճանաչում ունեցող կինոդպրոցներում:

Ծնվել է 1962-ին Իսկիայում (Իտալիա): 1996-ից նկարահանման տարածքի մենեջեր լինելով՝ համագործակցել է բազմաթիվ իտալական և միջազգային կինոարտադրողների հետ: 2001-ին հիմնել է «Կինոն և տարածքը» նախագիծը, որի նպատակն էր կոմերցիոն կապ ստեղծել լսատեսողական արտադրանքի ու տարածքների միջև: 2003-ից դարձել է Իսկիայի ՄԿՓ-ի պրոդյուսերն ու գեղարվեստական ղեկավարը: 2005-ին, համագործակցելով իտալական և միջազգային կինոհանձնախմբերի հետ, ընդարձակել է նախագիծն ու կազմակերպել Տարածքների և կինոզբոսաշրջության միջազգային փոխանակման առաջին հանդիպումը՝ նվիրված կինոզբոսաշրջության ասպարեզում կուտակված փորձի քննարկմանն ու փոխանակմանը: 2006-ին Իտալիայի զբոսաշրջության փոխանակում (BIT) կազմակերպության հետ ձեռնարկել է Իտալիայում առաջին հետազոտությունը, որի նյութը այլազգի զբոսաշրջիկների ընտրած ֆիլմերն էին Իտալիայի հիշատակմամբ: 2009-ին Մեսսինան ստեղծել է կինոզբոսաշրջության մշտապես գործող գիտական դիտարանը, որի հիմնադիր նախագահն է առայսօր: Տարիներ շարունակ կուտակած տվյալների և ուսումնասիրությունների շնորհիվ համագործակցում է մի շարք իտալական համալսարանների հետ տարածքային մարքեթինգի և տարածքի վրա լսատեսողական արտադրանքի ազդեցության հետազոտման ոլորտում: 2005-ից իր փորձը կիսում և տվյալներն է տրամադրում այն միջազգային համաժողովներին, որոնք նվիրված են զբոսաշրջությունը խթանող համաշխարհային կինոյի երևույթին: 2007-ից Իտալիայի կինոփառատոների վարչության անդամ է և հանդես է գալիս ՄԿՓ-երի ժյուրիների կազմում:

1975-ին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը: 1972-78 թթ. հեռուստաթատրոնի դերասան է եղել, ապա վավերագրական ֆիլմերի ստուդիայում աշխատել որպես ռեժիսորի ասիստենտ և ռեժիսոր: 1983-ին ավարտել է Մոսկվայի Կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտը (ՎԳԻԿ): 1983-ից որպես ռեժիսոր աշխատել է «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում: 1991-ին Դավիթ Սաֆարյանը Փարիզի Ֆրանսիական ֆիլմադարանում իր կինոնկարների հատուկ ցուցադրություն է ունեցել և 1991-ից այդ ֆիլմադարանի գլխավոր ժողովի անդամ է: 1995-2001 թթ. ORB/SFB/RBB գերմանական հեռուստաընկերությունների համար վավերագրական ֆիլմաշար է ստեղծել հայ մշակույթի և պատմության մասին: 1996-ին Ֆրանսիական ֆիլմադարանի 60-րդ տարեդարձին նվիրված միջոցառումների շրջանակներում տեղի է ունեցել Դավիթ Սաֆարյանի ֆիլմերի հետահայաց ցուցադրությունը: 1999-ին Բեռլինում կայացել է նրա ֆիլմերի ընտրանու մեկշաբաթյա ցուցադրություն: 2001-02 թթ. Դավիթ Սաֆարյանը հրավիրվել է դասավանդելու Քասելի համալսարանի (Գերմանիա) կինոյի և հեռուստատեսության բաժնում: 2002-ին հիմնել է Studio DS կինոարտադրության և արվեստի զարգացման հիմնադրամը: 2003-07 թթ. եղել է Քասելի համալսարանի պրոֆեսոր, կինոյի և հեռուստատեսության բաժնի համաղեկավար: 2001-ից հեղինակում է «Ականավոր դեմքեր. 20-րդ դարը և դարերի փոփոխությունը» դիմաշարը՝ օգտագործելով բացառիկ վավերագրական կադրեր Մարսել Մարսոյի, Հովաննես Պողոս 2-րդի, Քշիշտոֆ Պենդերեցկու մասնակցությամբ:

Կինոարվեստի «Պրոմեթևս» կենտրոն հասարակական կազմակերպության և Թբիլիսիի ՄԿՓ-ի հիմնադիրն ու տնօրենն է: 2005-ից նաև Վրացական կինոյի հիմնադրամի վարչության անդամ է: Թբիլիսիի պետական համալսարանում երկու տարի գերմաներեն լեզու և գրականություն ուսումնասիրելուց հետո ավարտել է Ենայի (Գերմանիա) Ֆրիդրիխ Շիլլեր համալասարանի գրականության և արվեստի ֆակուլտետը: Վրաստանի պետական հեռուստաընկերությունում աշխատել է որպես խմբագիր: 2005-08 թթ. եղել է Վրաստանի ազգային կինոկենտրոնի տնօրենը: 1991-2000 թթ. համակարգել է Բեռլինի ՄԿՓ-ի «Նոր կինոյի ֆորում» ծրագիրը:

Ծնվել է 1960-ին Լոնդոնում, մեծացել Փարիզում ու Ժնևում: Արվեստ և դերասանական վարպետություն ուսանելու նպատակով վերադարձել է Մեծ Բրիտանիա: 1980-ականներին աշխատել է ֆրանսիական թատրոնում և ֆրանս-բրիտանական համատեղ արտադրության հեռուստաֆիլմերում: 1987-ին Թիմըթի Դոլթոնի Ջեյմս Բոնդի կողքին հանդես է եկել «Կայծեր աչքերից» ֆիլմում, որի շնորհիվ հայտնվել է Լոս Անջելեսում՝ գլխավոր դեր ստանալով NBC-ի «Դրսում ինչ-որ բան կա» հեռուստասերիալում: Տեղափոխվել է Լոս Անջելես՝ շարունակելով աշխատել ամերիկյան հեռուստատեսությունում: 1989-ին վերադարձել է Անգլիա՝ «Խոզաբույծ Լեոնը» անկախ խաղարկային ֆիլմում նկարհանվելու. այս հրեական կատակերգությունը հետագայում պաշտամունքային ֆիլմի է վերածվել: 1999-ին Մարիամ դ’Աբոն դարձել է Բեթ Հենլիի «Առատություն» պիեսի պրոդյուսերը և Միրիամ Սիրի հետ ներկայացրել բրիտանական բեմում: 2001-ին մարմնավորել է Լարային՝ Քիրա Նայթլիի հերոսուհու մորը Էնդրյու Դեյվիսի «Դոկտոր Ժիվագո» հեռուստաֆիլմում: 2002-ին որպես պրոդյուսեր և վարող հանդես է եկել «Բոնդի աղջիկները հավիտյան են» վավերագրական ֆիլմում: Ջոն Քորքի հետ նաև «Բոնդի աղջիկները հավիտյան են» գրքի համահեղինակն է: 2005-ին դարձել է «Վկայություն տալով» վավերագրական ֆիլմի համապրոդյուսերը, որը պատերազմի հինգ կին լրագրողների մասին է (ռեժ.՝ Բարբարա Քոփլ): Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է Թրայբեքա ԿՓ-ում: Ուղեղի արյունազեղումից հետո ողջ մնալով` 2007-ին Մարիամ դ’Աբոն Հյու Հադսոնի հետ թողարկել է «Խանգարում. կյանքն իմ խախտված ուղեղով» վավերագրական ֆիլմը, որի պրեմիերան կայացել է 2011-ին BBC-ով: 2013-14 թթ. դ’Աբոն նկարահանվել է Դանիս Տանովիչի «Վագրեր» ֆիլմում, որը ներկայացվել է Թորոնթոյի և Սան Սեբաստիանի ՄԿՓ-երում: Այժմ դ’Աբոն զբաղված է «Վրաստանի կանչը» վավերագրական նախագծով և «Հեդդա Գաբլեր» խաղարկային կինոնկարով, որի սցենարը գրել է Քրիստոֆեր Հեմփթոնը Իբսենի համանուն պիեսի իր բեմադրության հիման վրա:

Լոնդոնաբնակ քննադատ, սցենարիստ, համադրող, ներկայացնող, պրոդյուսեր, Whitechapel պատկերասրահի կինոհամադրող: Սվեդենբորգի ԿՓ-ի, 2016-ի Ուիթսթաբլի բիենալեի և Սոմերսեթ Հաուսում կայացած Utopia 2016-ի համադրողներից է: Ստեղծել և համակարգել է PLACE-ը` Aldeburgh Music-ի շրջանականերում անցնող ամենամյա բազմահարթակ փառատոնը: Artevents գործակալության տնօրեններից է և բազմաթիվ կինո- և մշակութային իրադարձություններ է համադրել Մեծ Բրիտանիայում (Ջ. Գ. Բալարդ, Պորտուգալիա, Հռոմեական կինո, Հայաստան): Եղել է ռեժիսոր Գրանթ Գիի «Համբերություն» (ըստ Զեբալդի) կինոէսսեի պրոդյուսերը իր The Re-Enchantment արվեստի համազգային նախագծի շրջանակներում (2008-11), իսկ վերջերս՝ «Անտեսանելին» լիամետրաժ շարքի (հեղ.` Դրայդեն Գուդվին), «Մենք ինքներս» (հեղ.` Էդրյու Քոթինգ և Յան Սինքլեր), «Ժամանակին. արխիվային կյանք» (Լասե Յոհանսոն) նախագծերի գործադիր պրոդյուսերը: Fly Film-ի և Բրիտանական կինոյի ինստիտուտի հետ մշակում է «Փարոս» նախագիծը (ռեժ.` Գրանթ Գի, սց. հեղ.` Սաշա Հեյլզ): 2015-ին Ռոտերդամի ՄԿՓ-ի «Վագր» մրցանակին արժանացած Բեն Ռիվերզի «Բաներ» ֆիլմի պատվիրատուն է: 2000-05 թթ. աշխատել է Time Out հանդեսի կինոէջերի վրա, 2002-09 թթ. եղել Vertigo միջազգային կինոհանդեսի տպագիր տարբերակի խմբագիր, իսկ ներկայումս Artesian-ի խմբագիր է. միաժամանակ Go Together Press-ի և House Sparrow Press-ի համախմբագիր: Բազմաթիվ կատալոգային էսսեների և կինոարվեստին նվիրված հոդվածների հեղինակ է:

Կինոքննադատ, FIPRESCI-ի անդամ: Պարբերաբար հրապարակումներ է անում La voz del interior, Ñ, Quid և Con los ojos abiertos հանդեսներում: Արգենտինայում վարում է «Կինեմատոգրաֆ» հեռուստահաղորդումը և ֆիլմադարանի մշտական հյուրն է: 2006-ից Համբուրգի ՄԿՓ-ի «Ցուցափեղկ» բաժնի համակարգողն է, իսկ 2011-ից՝ FICUNAM ՄԿՓ-ի ծրագրի կազմողներից մեկը: 2014-ից Ռոխեր Կոսան Կոսկինի ՄԿՓ-ի գեղարվեստական ղեկավարն է: 2015-ին Վիեննայի ԿՓ-ում համադրել է Ռաուլ Պեռոնեին նվիրված «Իտուսաինգոյից եկած մարդը» ծրագիրը: Ժյուրիի անդամ է եղել բազմաթիվ ՄԿՓ-երում (Ռոտերդամ, Լոկառնո, FidValdivia), հանդիպումներ և վարպետության դասեր վարել այնպիսի դեմքերի հետ, ինչպիսիք են Փելեշյանը, Ռեյգադասը, Աքերմանը, Լոզնիցան և այլք:

2006-ից աշխատում է լրատվական դաշտում: 2007-13 թթ. թղթակցել է «Երևան» ամսագրի ռուսալեզու տարբերակին՝ լուսաբանելով մշակույթի և կինոյի ոլորտները: 2011-ից «Երևան» ամսագրի գլխավոր խմբագիրն է: 2010-ին մասնակցել է Վարշավայի ԿՓ-ի FIPRESCI-ի նախագծին: Որպես կինոլրագրող թղթակցել է RBA ամսագրին, Kinopoiսk.ru և Kinomania.ru կայքերին, «Ոսկե ծիրան» օրաթերթին և այլն: Պատմվածքների երկու ժողովածու ունի («Ժամադրություն», «Քաղաքը լուսնի տակ»), որպես սցենարի հեղինակ աշխատում է երկու կինոնախագծի վրա: